Epitaf

Umoran sam.

Od ljudi,

od stvari.

od vazduha.

Od zapišanih kafanskih klozeta,

od kristalnih salona sa satenskim stolnjacima.

Umoran sam od neba,

umoran sam od vozova.

I od muzike, i od tišine.

Umoran sam od poezije,

umoran sam od vrištanja,

od ptica koje “umiru pevajući”,

od “reči koje peku grlo”.

Od košmara, od strahova,

od svetova, od smehova.

Od niskih plafona,

od memljivih zidova,

od zamračenih prozora bez sunca.

Umoran od ljubavi koja se boji života,

i od života koji se boji sebe.

Od dečaka i devojčica

koji se izdajnički drže za ruke.

Umoran od dugova,

i od drugova, i od bogova.

Od detinjstava i klikera,

od skorenih krasti krvi na kolenima.

Od tebe,

od sebe,

od svih.

Od “nas”,

licemerno upakovanih

u ovo sebično “mi”

što nikad postojalo nije.

Umoran sam od želje da zasadim drvo,

da drvo kraj mene omatori,

a ja da, nasmejan,

u njegovu grubu koru

urežem epitaf:

“Umoran sam.”

Umoran sam.

umorna fotka

Advertisements
This entry was posted in Veći od života. Bookmark the permalink.

2 Responses to Epitaf

  1. nena3110 says:

    Umor od života se teško leči.
    Život treba slaviti, ako imamo snage, a sve manje je imamo!

  2. kutukamus says:

    Now that would be one rare epitaph, indeed. 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s